و ما ادراک ما لیلة العشق

افتاده ایم در مرداب تباهی. در گل و لای بیچارگی دست و پا می زنیم. شنا بلدیم، اما به خاکی زده ایم. تقلا می کنیم و بیش از پیش، در عمق مرداب فرو می رویم. از جلبک گفته ایم و با لجن انس گرفته ایم. از پاکی و نور گریزانیم. از طناب شیطان آویزانیم. بوی لجن برخاسته از بند بند وجودمان و در لابلای روزمرگی های روزهای روزگار متعفن شده ایم. هر روز بدتر از دیروزیم و درجا می زنیم. از حرف هایمان بوی گند گناه برمی خیزد و از نگاهمان، بی حیایی به چشم می خورد. می خندیم و ولی آشفته حالیم. چون فواره برخاسته ایم اما رو به زوالیم. در انتظار کمالیم اما هنوز، همچو میوه نارس، کالیم. مرده ایم، اما متحرکیم. زنده ایم اما پلاسیده ایم. عمری است در کما بسر می بریم. با نوازش به هوش نمی آییم. چاره کارمان شوک است. به شوک نیاز داریم. از روی جهالت کارمان به دریوزگی، بر سر سفره های اغیار کشیده. آدرس ها را عوضی بلد شدیم. بس که نان را بجای نانوا، از دست فروش ها خریدیم.

پایگاه مجازی فرهنگی مکتب نور...