عصمت رسول گرامی اسلام

برای اثبات معصوم بودن پیامبر اسلام، همین بس که خداوند، اطاعت او را در کنار اطاعت خود قرار داده است. پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) بر طبق نص قرآن کریم، از هر نوع خطا و اشتباه و ضلالت، مبراست [1] و جز به وحی الهی سخن نمی گوید.[2] اما برخی آگاهانه یا ناآگاهانه با تمسک به آیاتی مثل آیه دوم سوره فتح، در عصمت ایشان خدشه وارد می کنند؛ مثلاً می گویند: «آیا آیه ی دوم سوره فتح که به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می فرماید: گناهان قبل و بعد تو را می بخشم، دلیل بر این نیست که ایشان نیز گناه داشته اند؟» گناه پیامبر، از دید مشرکان . در سوره فتح، اینچنین آمده است: «لِّيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وَ مَا تَأَخَّرَ وَ يُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَ يهَدِيَكَ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا[فتح/2] تا خدا گناه گذشته و آينده تو را بيامرزد و نعمت خود را بر تو تمام کرده و تو را به راه راست هدايت كند.» گر چه واژه ذنب در فارسی به گناه ترجمه می شود؛ ولی در عربی لزوماً به معنی گناه نیست. باید بدانیم که: «ذنب» عبارت از هر عملى است که به دنبالش ضرر و یا فوت نفع و مصلحتى بوده باشد، و اصل آن از «ذَنَب» گرفته شده که به معناى دم و دنباله حیوان است و به گناهان نیز اطلاق ذنب شده است؛ زیرا گناه، جنایت و ستم به دیگران، دنباله و آثاری دارد و مستلزم عواقب دنیوی و اخروی خواهد بود.[3]